GIBSON LES PAUL (STANDARD) R6 HISTORIC COLLECTION GOLDTOP
nr 6 7005
rok 2007

Wierna replika gibsonowskiego Les Paula z roku 1956 z customowej serii Historic Collection; 22-progowa, mahoniowo-klonowo-palisandrowa konstrukcja set-neck z ożyłkowaną, masywną szyjką wzór '50 z trapezowymi markerami z perloidu, z wypukłym, chronionym bindingiem, klonowym topem o złotym wykończeniu, z dwoma jednocewkowymi przetwornikami P90 w plastikowych obudowach (nazwanych Soapbar od skojarzenia z kostką mydła) sterowanych układem korekcyjnym (m.in. z historycznymi kondensatorami Bumblebee) rozlokowanymi w gnieździe korpusu pokrytym elektroprzewodzącą farbą ekranującą (w opozycji do niczym nie chronionego pierwowzoru) oraz mostkiem Tune-O-Matic ABR-1 Wireless i strunociągiem Stopbar; model '56 był trzecią wersją konstrukcyjną tego epokowego, nie tylko dla Gibsona, ale też dla całego rynku muzycznego instrumentu skonstruowanego z inicjatywy Teda McCarty'ego, pod kierunkiem Larry'ego Allersa i Johna Huisa, i przy wsparciu (bardziej promocyjnym niż technicznym) bardzo wówczas popularnego gitarzysty, ale też genialnego muzycznego innowatora Les Paula (Lestera Polsfussa), wykonania te różnił głównie sposób zamocowania i podparcia strun na korpusie, i tak wykonanie pierwsze (1952-53) wyposażono w bardzo prosty, walcowy mostek wkomponowany w spory trapezowy wspornik, w drugim (1953-55) zrezygnowano z owego trapezowego mocowania ograniczając się do jednoczęściowego, sztabkowego mostka/strunociągu, bliskiego dzisiejszemu Stopbarowi Wraparound, co pociągneło za sobą zwiększenie kąta osadzenia szyjki w korpusie (z 2 stopni do około 4 stopni), a w trzecim (1955-57) rozdzielono mostek od strunociągu na rzecz precyzyjnego, sześciosiodełkowego, regulowanego w dwóch płaszczyznach Tune-O-Matika i stabilnego Stopbara, te trzy wykonania „uzbrajano” w gibsonowskie przetworniki jednocewkowe P90 bazujące na magnesach Alnico III, w roku 1957 zastąpione przez dopiero co skonstruowane przez Setha Lovera humbuckery, umownie zwane dziś PAF-ami, także korzystające z magnesów Alnico III, w kolejnym roku trzy-, a później już dwuczęściowy, klonowy top utracił swoje złote wykończenie na rzecz wiśniowego Sunburstu uwydatniającego wcześniej skrzętnie skrywany efektowny wzór drewna, także w roku 1958 do obowiązującej dotąd nazwy Les Paul dodano oznaczenie Standard, w latach 1959-60 stopniowo zmniejszono też grubość i profil szyjki czyniąc ją bardziej wygodną i „szybszą”, co definitywnie zakończyło ewolucję tej wzorcowej dziś gitarowej ikony, niestety rynek zareagował na Les Paule Standard dość chłodno i w roku 1960 wstrzymano ich produkcję na rzecz nowej rodziny instrumentów - SG, która o dziwo, po latach okazała się najlepiej sprzedawanym produktem Gibsona.