FENDER JAZZ BASS
nr L94248
rok 1965

Wspaniały Jazz Bass z numerem seryjnym poprzedzonym literą L (Last, a może Leo?), numery serii L nadawano wszystkim instrumentom w latach 1963-1965, były więc ostatnim akordem rządów Leo Fendera, który w styczniu 1965 sprzedał firmę medialnemu dotąd koncernowi CBS; ten bas z klonową szyjką pokrytą 20-progową, palisandrową podstrunnicą z punktowymi markerami, przykręconą do olchowego korpusu o wykończeniu 3-Tone Sunburst, z „szylkretowym” pickguardem, z dwoma charakterystycznymi przetwornikami jednocewkowymi wyposażonymi w wąskie, wysokie cewki z ośmioma magnesami Alnico II każdy (po dwa na strunę), w parze tworzącymi niskoszumowy humbucker (korelacja RWRP), chronionymi dużymi chromowanymi pokrywami (we wnętrzu większej, ozdobionej stylizowaną F-ką pokrywy Bridge przyklejono pasek elastycznej pianki od roku 1963 zastępujący bardziej skomplikowany, przykręcany bezpośrednio do korpusu filcowo-sprężynowy mechanizm tłumiący), jest do dziś wzorcem elegancji, ergonomii i brzmienia, warto tu też zwrócić uwagę na prawoskrętne maszynki z nitowanymi pokrętłami niebawem zastąpione przez CBS lewoskrętnymi, dedykowanymi Schallerami, mostek z zaczepionymi nań strunami wyposażony w cztery prowadzone niesymetrycznie, ponacinane obwodowo stalowe siodełka (umożliwiające ewentualną korekcję rozstawu strun), zastąpione w roku 1969 siodełkami z jednym nacięciem, trzy pojedyncze regulatory z plastikowymi pokrętłami (V+V+T) w miejsce stosowanych do roku 1962 dwóch podwójnych, koncentrycznych z pokrętłami metalowymi (V/T+V/T) oraz dodatkowy uchwyt paska(?) na tylnej powierzchni główki; bardziej wszechstronny i wygodniejszy od Precisiona „ofsetowy” Jazz Bass utożsamiany z modnym wówczas stylem Surf zadebiutował na rynku w roku 1960 dołączając do zbliżonych stylistycznie gitar Jazzmaster z roku 1958, i choć początkowo zamierzano go nazwać Deluxe Bass, to jednak ostatecznie przyjęto obowiązującą do dziś nazwę Jazz Bass.